Khoubez. Płaska pita arabska.

Łatwy do zrobienia, klasyczny chleb z Bliskiego Wschodu.

Rozmawiałem z moim przyjacielem, Palestyńczykiem Abdelem, na temat chleba arabskiego. Zgodziliśmy się, że w kulturze arabskiej i polskiej jest wiele podobieństw. Chleb jest zawsze na stole: podczas śniadania, przy obiedzie i do kolacji. Jest szanowany i ceniony – stanowi świętość do tego stopnia, że gdy spadnie na ziemię, z czcią się go podnosi i w przeprosinach całuje. Wszechstronność chleba arabskiego jest tak duża, że praktycznie występuje przy każdej potrawie. Jest wiele jego rodzajów: są płaskie lub w postaci bochenka, cienkie lub grube, podłużne lub okrągłe, bez dodatków lub z ziołami i przyprawami. Arabskie gospodynie nigdy nie wyrzucają chleba. Czerstwy jest wykorzystywany na grzanki lub jako dodatek do wielu dań. Wyrabiany jest z mąki pszennej chlebowej lub razowej, wody, drożdży i soli. W niektórych domach gospodynie wypiekają chleb przaśny bez drożdży.

Pita arabska ma różne rozmiary i grubości. Jeżeli jej średnica nie przekracza 22 centymetrów nazywana jest pitą arabską, natomiast przy większej średnicy, dochodzącej do 32 centymetrów, najczęściej nazywana jest chlebem libańskim.

We wszystkich krajach arabskich pitę wypieka się w specjalnych piecach nazywanych tannur. Piekarz przykleja wprawnym rzutem rozwałkowane ciasto do ścian pieca. Gdy chleb się upiecze spada na dno pieca, skąd jest wybierany za pomocą drewnianej łopaty. Po wystudzeniu pitę przechowuje się w szczelnych opakowaniach, zapobiegających wysychaniu. Dawniej służyły do tego lniane lub bawełniane płótna, obecnie stosowane są plastikowe torebki.

Podczas tworzenia przepisu, korzystałem z rad i wskazówek syryjskiego piekarza Fajsela. Do zrobienia ciasta na pitę można użyć mąki pszennej typ 500 lub 650, smakuje wtedy jak bułka. Gdy użyjemy mąki pszennej typ 750 lub 850, uzyskamy smak chleba pszennego.

Nadaje się do zamrożenia.